ESSENCEIZM - System Badawczy

Okladka Essenceizm 2_My jestesmy z tego swiata

Essenceizm to nowe pojęcie, używane na razie tylko przeze mnie, oznaczające system analityczny oparty na logice, a przeznaczony do badania osobliwości poza czasem i przestrzenią w odniesieniu do naszej rzeczywistości. Chodzi o analizę zjawisk pozamaterialnych, zwanych duchowymi, w celu ujęcia ich w jednolitą teorię zrozumiałą w świecie materialnym.

Najpierw, przy intuicyjnym założeniu, że On istnieje, powinniśmy postawić sobie kilka ważnych pytań: jaka jest Jego koncepcja wszechświata, kim dla Niego jest człowiek i kim jest On dla nas? Chęć odpowiedzenia przez naukę na te pytania powoduje konieczność tworzenia modeli badawczych, w których należy ścisłe określić ramy działania, ustalić niezbędne warunki badań oraz przyjąć odpowiednie narzędzia badawcze. Jeśli to możliwe, muszą one wynikać z doświadczeń innych badaczy i z ich prób rozwiązania tego tematu. Tak postępuje nauka, z której warto brać przykład przy badaniach wszelkiego rodzaju problemów. Ja też tak zrobiłem, tym razem wobec zjawisk duchowych.

Ten system wywodzi się z fundamentalnego założenia, że źródłem wszystkiego jest Sprawczy Byt Pierwoistny. Jest On Absolutem, Doskonałością i Prapoczątkiem wszystkiego, czyli Pierwszą Przyczyną. W założeniu istnieje On od zawsze, czyli od nieskończoności.  Będzie też trwał wiecznie, czyli w nieskończoność. We wszystkich analizach essenceizmu niezmiennie kieruję się tym podstawowym założeniem. Sprawdzam każdy pogląd, teorię czy twierdzenie w odniesieniu do koniecznych przymiotów Bytu Pierwoistnego, utożsamianego w moim opracowaniu z pojęciem Boga-Stwórcy.

Essenceizm to system opisujący istnienie sfery poza czasem i przestrzenią z punktu widzenia obserwatora umieszczonego w czasoprzestrzeni. Prościej można go określić jako system poznawania świata duchowego przez człowieka żyjącego na Ziemi w świecie fizycznym. W pierwsze kolejności system ten prezentuje pewne zasady i prawa pozwalające zrozumieć istnienie i funkcjonowanie zjawisk poza czasem i przestrzenią. Z samej  zasady cechuje się przede wszystkim nieoznaczonością większości pojęć z punktu widzenia kogoś, kto żyje w świecie fizycznym. Jednak z punktu widzenia obserwatora umieszczonego poza czasem i przestrzenią jest obiektywną płaszczyzną do zrozumienia wszystkich zasad essenceizmu.

System ten analizuje również funkcjonowanie praw istniejących w świecie fizycznym, aby ułatwić ludziom zrozumienie ich odpowiedników w świecie duchowym. Choć te prawa są różne, gdyż działają w różnych sferach, jedne w czasoprzestrzeni, a drugie w sferze poza czasem i przestrzenią, to da się wyciągnąć pewne wnioski o ich powiązaniu. Obie te sfery prawne kształtują cały wszechświat i człowieka w nim żyjącego. To znaczy, że mają zapewnić doskonałe funkcjonowanie mechanizmów wszechświata oraz umożliwiać dojście do doskonałości ludziom.

System analizuje fakty zaistniałe we wszechświecie, aby określić sens jego istnienia. Niczego nie przyjmuje na tak zwaną na wiarę, ale zawsze stawia logiczne pytania, chcą dociec prawdy. Pod tym względem stosuje wszystkie zdobycze i sposoby działania nauki. Wiara religijna może być tylko wskazaniem kierunków poszukiwań, ale nie może być przyjęta jako rzeczywistość. Równocześnie zdobyta wiedza powinna zostać przeanalizowana logicznie i zgadzać się z poznanymi przedtem prawami i zasadami. Wszystkie na nowo określone zasady, a w szczególności każda konkluzja z nich wynikająca, muszą być zgodne z podstawową zasadą ontologiczną zawartej w założeniu całego sytemu essenceizmu i zgadzać się z jego tezami.

System obowiązkowo dokonuje logicznej analizy pojęć religijnych w oparciu o najnowsze osiągnięcia nauki. W szczególności odnosi się to do możliwości istnienia Boga–Stwórcy. Właśnie w czasie poszukiwania faktów świadczących o Jego obecności może się przydać wiedza pochodząca z astrofizyki teoretycznej i fizyki kwantowej. Dzięki zaakceptowaniu Aktywnego Obserwatora–Stwórcy będzie można łatwiej przyjąć konieczność istnienia Sprawczej Przyczyny istnienia wszechrzeczy.

W essenceiźmie Bóg nie jest obiektem wiary, ale logiczną koniecznością. Wynika to faktu odrzucenia poglądu, że wszechświat powstał z niczego. W tej sytuacji, bez uznania Stwórcy jako Konieczności, bylibyśmy bezradni wobec faktu zaistnienia wszechświata, a szczególnie wobec okoliczności powstania materii. To samo dotyczy zaistnienia życia. W tym przypadku obecność Stwórcy jest również koniecznością. Oczywiście, system sprawdza za pomocą logicznej analizy prawdziwość hipotezy, że taki Sprawczy Byt mógł rzeczywiście stworzyć wszechświat, życie i ludzi.

Impulsem do powstania essenceizm stał się wniosek wynikły z założenia, że musi istnieć Pierwsza Przyczyna wszechrzeczy, która jest absolutnym Dobrem. Taki absolutnie doskonały Sprawczy Byt Pierwoistny mógł zapoczątkować tylko dobro, nie mając nic wspólnego ze złem. Oczywiście zło nie może też istnieć w Jego Osobowości oraz w Jego koncepcji wszechświata. Zatem jedna z głównych konkluzji essenceizmu brzmi: Bóg nie zna zła. To stwierdzenie służy do analizy większości pojęć religijnych, którymi zajmują się wszelkie nurty wyznaniowe.

 

Zasady essenceizmu

1. Zasada bezczasowości lub wieczności (nieoznaczoności czasowej) – to pierwszy z dwóch fundamentalnych atrybutów sfery poza czasem i przestrzenią.

2. Zasada bezstrukturalności (nieoznaczoności przestrzennej), w której nie ma nic zajmującego jakąkolwiek przestrzeń albo objętość – to drugi fundamentalny atrybut tej sfery.

3. Zasada istnienia Pierwszej Przyczyny wypełniającej sobą sferę poza czasem i przestrzenią i będącą źródłem powstania czasoprzestrzeni. Tę Pierwszą Przyczynę zdefiniowałem jako Byt Pierwoistny cechujący się brakiem początku powstania, brakiem czegokolwiek, co mogło być przed Nim, czyli istniejącym od nieskończoności.

4. Zasada wiecznego wszechistnienia praenergii – to nieoznaczoność stanu energii wypełniającej sferę poza czasem i przestrzenią, a równocześnie oznaczoność tej energii pod różnymi postaciami, gdy wypełnia ona czasoprzestrzeń wszechświata.

5. Zasada istnienia bytów w sferze poza czasem i przestrzenią. Ten rodzaj istnienia jest koncentracją praenergii uformowanej wokół osobowościowego centrum posiadającego inteligencję, uczuciowość i wolę . Tak należy rozumieć definicję każdej z istot przebywających w tej sferze. Są one wiecznymi istotami wywodzącymi się z Bytu Pierwoistnego, stworzonymi na Jego wzór. Przykładem takiego bytu jest człowiek, a właściwie jego osoba duchowa.

6. Zasada doskonałości – każdy byt zdąża do osiągnięcia doskonałości w oparciu o prawa i zasady pochodzące od Stwórcy, a każda istota duchowa w oparciu o swoją inteligencję, wolę i uczuciowość. Wszystko, w czym Bóg jest bezpośrednio obecny, staje się doskonałe.

7. Zasada konieczności istnienia czasoprzestrzeni. To oznacza, że czasoprzestrzeń jest jedynym właściwym miejscem rozwoju do pełnej doskonałości dla istot przeznaczonych do wiecznego przebywania w sferze poza czasem i przestrzenią.

8. Zasada wszechobecności (czyli nieoznaczoność lokalizacji istot duchowych w sferze ich przebywania). Wszystkie byty duchowe przebywające w sferze poza czasem i przestrzenią po osiągnięciu doskonałości są w niej wszechobecne.

9. Zasada komunikacji w sferze poza czasem i przestrzenią (inaczej zasada systemu wizji). Wszelkie porozumiewanie się między bytami tam istniejącymi odbywa się za pomocą intuicyjnego przekazywania treści uczuć lub myśli, choć może też w pewnych przypadkach dokonywać się w formie wizji zaczerpniętych z materialnych struktur wszechświata.

10. Wszelkie pochodzące od Pierwszej Przyczyny prawa i zasady funkcjonowania sfery poza czasem i przestrzenią są określone jako wszechdostępne, niezbędne, absolutne, wieczne i dobre, to znaczy zgodne z pierwotnym założeniem Stwórcy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Strona internetowa - ISTOTA -”Dotyk wieczności”