Rozdział 23b

Zło tworzone przez „sojusz ołtarza i tronu”

Jednym z wniosków essenceizmu jest twierdzenie, że od początku dziejów Szatan panuje nad światem za pośrednictwem zjawiska władzy, tak w skali lokalnej, jak i w skali światowej. W ramach jego władzy stojący na czele społeczeństw przywódcy zauważyli, że „sojusz tronu i ołtarza” bardzo im się opłaca w procesie zdobywania i utrzymania władzy. Z pewnością może to też działać w drugą stronę. Zatem liderzy religijni dla utrzymania swej pozycji równie często szukają poparcia u polityków, jak politycy u nich.

System essenceizm, badając aktywność Szatana, zauważa, że od wczesnych wieków naszych dziejów władcy narodów albo ściśle współdziałali z liderami religijnymi albo sami łączyli pozycję przywódców politycznych i religijnych. Zatem „sojusz ołtarza i tronu” towarzyszył nam od zawsze. Niestety historia nauczyła nas, że ten sojusz prawie zawsze niósł za sobą zło. Najbardziej popularnym tego przykładem jest inkwizycja. Mniej zauważalnym złem, chociaż o dużo większym znaczeniu dla świata, był sojusz władzy politycznej i religijnej w dawnym Izraelu, który doprowadził do śmierci Syna Bożego. Równie znaczącym złem niszczącym Jego wysiłki był pierwszy sobór kościoła katolickiego w Nicei. Zwołał go cesarz Konstantyn I, którego celem było stworzenie religii władzy wzmacniającej jego pozycję jako przywódcy cesarstwa. Według essenceizmu był to „pogrzeb” nauk Syna Bożego. Ten sobór, tworząc chrześcijaństwo, zniszczył główne idee misji Jezusa jako Nauczyciela miłości, wieczności i wiedzy zbawieniu świata. Syn Boży nie chciał bowiem tworzyć żadnego kościoła ani struktury władzy religijnej. Warto o tym wiedzieć.